شهدا هم فراموش شدند

مزار شهدای گمنام شهرستان چرداول چرا به حال خود رها شده اند مگر مسئولين نمي دانند همه اگر الان راحت زندگي مي كنيم مديون خون اين عزيزان هستيم .

يادش بخير مثل اينكه همين ديروز بود كه شهرمان (مهر ماه سال 90) مهمان آلاله هاي گمنام بودند كه در همين بي نام و نشاني يادشان بيشتر زنده شده است، مهر ماه سال 90توی تاکسی که می نشستم وقتی نام «تپه نورالشهدا» در شهر سرابله را به عنوان مسیر بر زبان می آورم راننده می پرسد کجا؟ گویی تا به حال این اسم را نشنیده است اما وقتی در پاسخش می گویم «مزار» پایش را روی گاز خودرو می فشارد و در مسیری که به بیرون شهر هدایت می شود به راه می افتد. در حاليكه نمي داند جاده مسير من منتهی به ارتفاعات كوه لنه شهر سرابله تپه نورالشهدا است که تقریبا گذر همه به آنجا افتاده است.

در طول مسیر ماشین مدام به درون چاله و چوله های جاده می افتد. جاده ای که سالهاست در انتظار مرمت و بازسازي است .

فارغ از این تنهایی و گمنامي ، شهداي گمنام اين شهرستان به بهشتیانی اختصاص دارد که اگر چه نسبت فامیلی با خیلی ها ندارند اما قوم و خویش همه اند. آبرو و اعتبار شهر هستند. عزیزانی که آنها را به نام مردان خدا می شناسند.

اینجا قطعه شهداست. اینجا همیشه حضور آدم هایی را به خود می بیند که با اینکه هیچ نسبت فامیلی با شهدا ندارند ولی وظیفه خود می دانند به رسم احترام و طلب شفاعت به مقام شهدا عرض ادب و فاتحه کنند.

من هميشه در این حال و هوا راهی تپه نورالشهداء سرابله می شوم. بیشتر شنیده بودم که طرح مرمت و ساختن علمان این قطعه به اجرا درآمده ولی آنچه که شاهدش بودم، تصاویر دردناکی است از بی حرمتی به جایگاه ابدی این عزیزان. اگر چه برخی تاسیسات مانند برق و جاده شني به شکل مطلوب بازسازی شده اما سنگ قبرهای اين آلاله هاي عاشق نشان از بی دقتي مسئولين شهرستان به آنها دارد. وضع آنقدر دردآور بود که هر کس برای نخستین بار با این صحنه مواجه می شد ناخودآگاه از این بی حرمتی نسبت به شهدا احساس انزجار در چهره اش نمایان می شد.

هر چه می اندیشم به نتیجه ای درخور برای توجیه مسئولين به مقام اين عزيزان نمی رسم. می گویند این وضع دردآور یک سالی هست که به حال خود رها شده و پس از كلنگ زني توسط مسئولين استاني و شهرستاني براي نصب علمان مزار اين شهداي عزيز ، دیگر خبری از نصب علمان مزار شهداي گمنام نشده است. واقعا اينگونه بي توجهي در شان شهدایی که برای دفاع از خاک و ناموس این کشور و برای به ارمغان آوردن آرامش و امنیت امروز کشور مردانه در برابر بعثیان قد علم کردند نیست.

در هر جای دنیا بیش از هر چیز تلاش می کنند با حفظ یادگارهای گذشته آنها را به نسلهای بعدی پیوند بزنند اما در اینجا اقداماتی صورت می گیرد (حتی اگر نیت خیرخواهانه پشت آن باشد) که موجب کمرنگ تر شدن پیوند با ارزشهای این سرزمین مقدس است.

مزار شهداي گمنام شهرستان چرداول با هر مرکز دولتی و اماکن شهری تفاوت دارد. این مزار، حیثیت و اعتبار شهر سرابله و كل شهرستان است و بي توجهي به آن، روح و روان مردم و اهالی منطقه را دچار آسیب می کند. شهدا تنها به خانوادهایشان تعلق ندارند بلکه هر شهیدی در قلب و روح و جان مردم خانه دارد.

اگر هم از متولیان امر پیگیر علت طولانی شدن پروسه علمان مزارشهداي گمنام شویم مطمئناً آنها کمبود بودجه و منابع مالی را دلایل اصلی عنوان می کنند ولی وقتی خوب نگاه می کنیم در جای جای شهر تغییرات و اقدامات و صرف هزینه های هنگفتی را می بینم که جزو اولویتهای اساسی شهر نیستند ولی مکان مقدسی مانند مزار شهدا که نیازمند بودجه ای بسیار کمتر از دیگر بخشهاست همچنان با تصویری مظلوم و گمنام به انتظار بازسازی و مرمت است .

متاسفانه مسئولین فقط از شهدا و خانواده هایشان برای تبلیغات و زمان نیاز خود بهره برداری می کنند و صحت این موضوع را می توان در عدم ساخت علمان مزار شهدا پس گذشت سه سال متوجه شد.

به هر حال امروز آحاد مردم شهرستان چرداول قضاوت می کنند که گفته های مسئولان در خصوص خدمت بی وقفه به شهدا تا چه انداز با واقعیت مطابقت دارد؟

منبع وبلاگ ره عشق